Hart doosje

los & laten.

Gisteren was het volle maan. Waar de nieuwe maan de tijd is om intenties te stellen en te bedenken wat je graag in je leven wilt verwelkomen, is de volle maan een tijd om bepaalde dingen los te laten. Afscheid nemen van gedachten, spullen en emoties die je niets meer opleveren en die niet meer in je leven passen.

Iedere volle maan sta ik hier bij stil. Loslaten klinkt zo simpel en dat is natuurlijk niet altijd zo. Soms is er meer voor nodig om van iets los te komen en vooral het te laten.


MIJN VERHAAL

In juni vertrok ik ruim twee weken naar Ibiza. Alleen. En tuurlijk vond ik het spannend. Geen idee wat ik precies ging doen. Ik ging op retreat. Maar retreats zijn op zoveel verschillende manieren in te vullen en ik had dus echt geen idee. Een week op een yogamatje zitten en zen zijn. Dat is wat ik vertelde tegen anderen. Dat het een week to remember werd, had ik eigenlijk van te voren niet kunnen bedenken. 

Voordat ik naar Ibiza zou vertrekken, werd er gevraagd om een item – een voorwerp – mee te nemen. Iets dat symbool stond voor iets dat niet werkte in mijn leven op dit moment. Ik had echt geen flauw idee. Wat moest ik meenemen?

 

Tot ik de dag voor vertrek een lunch had met een aantal powervrouwen die ik heb leren kennen tijdens een business programma. Ik stelde daar mijn vraag en eigenlijk kwam mijn antwoord vanzelf. Ik moest denken aan mijn “gebroken hart”. Geen verdriet, geen boosheid. Dat stadium was ik inmiddels wel voorbij.

Het doel van deze reis was mezelf vergeven. Mezelf vergeven dat ik aan mijn intuïtie – mijn gevoel – voorbij gegaan was en ik in een relatie gestapt was die vanaf het begin af aan niet goed voelde. Waar ik zo lang over getwijfeld had en waarvan ik hoopte dat mijn onderbuikgevoel niet klopte en ik ongelijk had. Liefde maakt blind. Dat had ik zelf inmiddels ondervonden.

De ochtend van de lunch had ik mijn ringen verwisseld en in mijn sieradendoos zat een doosje dat ik een paar jaar ervoor gekregen had. Ergens had ik dit doosje in mijn onderbewustzijn gezien en tijdens de lunch wist ik opeens wat mijn item – mijn voorwerp moest zijn.

Het doosje – in de vorm van een hart – kwam uit Ibiza. Hoe mooi om dit symbool voor mijn eigen hart weer terug te brengen naar de plek waar het vandaan kwam.

achterlaten.

Inmiddels ben ik op Ibiza aangekomen en leer daar een groep prachtige mensen kennen. Allemaal met hun eigen verhaal. Na een paar intense, maar prachtige dagen vertrekken we met de hele groep richting Es Vedra – om daar de Atlantistocht te gaan doen. Het verhaal gaat dat Atlantis daar aan land kwam en zo z’n pad naar boven zocht.

Als we aan komen rijden voel ik de magie van Es Vedra. De energie en het magnetisch veld is enorm. Ik moest het voorwerp meenemen dat ik wil achterlaten, dat mij niet meer dient. Ik voel het doosje in mijn zak.

We parkeren de auto. Enige dat ik weet is dat we sportschoenen aan moesten en dat het een pittige klim zal worden.

Maar eerst komen we aan bij de cirkel van Atlantis. Een heilige plek. Een soort doolhof – een slakkenhuis – die je op een eerbiedige manier mag betreden.

Ik voel direct aan alle kanten weerstand en een druk op m’n borst. Want dit is het! Dit is de plek waar ik hem en alles ga loslaten – klaar ermee!

We krijgen uitleg over deze prachtige plek. Ik hoor het wel, maar ook weer niet. Ik heb het doosje – het hartje – in m’n handen. En zenuwachtig en krampachtig hou ik het vast. Aan de ene kant wil ik er zo graag van verlost worden en aan de andere kant blijf ik er krampachtig aan vasthouden. Het waarom – waarom het zo moest lopen – waarom het zo gegaan is – spookt nog steeds door mijn hoofd.

De tranen stromen over mijn wangen, de paniek voel ik opwellen. Ik krijg geen lucht. En dat allemaal op deze prachtige plek met de klif en de zee achter me.

Ik zit op een steen en kijk nu over de zee uit en ik weet niet wat ik moet doen. Ik huil en ik huil. En het doosje dat ik met zoveel liefde gekregen had – speciaal voor mij meegenomen uit Ibiza – brand in mijn hand. Mijn gedachten schieten alle kanten op.

Opeens loopt er een salamander voor mijn voeten. En kijkt mij aan. Alsof het wil zeggen: Margriet, het is goed. Het is okay. Je mag het achterlaten. Het is niet goed of fout.
Door mijn tranen heen probeer ik te glimlachen en kijk nog even naar het beestje. Hoe mooi hij is met z’n intens groene tinten. Het symbool van Ibiza. Hij geeft mij de kracht om in ieder geval te gaan staan, maar ik weet nog steeds niet hoe ik hem ga achterlaten.

Leg ik hem liefdevol in de magische kring van Atlantis of smijt ik hem het ravijn in. En alsof ze weet dat ik hulp nodig heb, komt een van de meiden naar mij toe. En zegt: pak een steen in je ene hand en het doosje in je andere. En neem ze beide mee de cirkel in. Je voelt daar wel wat goed voelt. De een laat je achter en de andere gooi je het ravijn in.

En zo heb ik het gedaan. De tocht door de cirkel gaf mij kracht. En liefdevol – zoals ik ben – heb ik het het hartje – symbool voor mijn gebroken hart – achtergelaten en de steen heb ik het ravijn in gegooid.

VAARWEL!

De rust keert terug.

Het is nu klaar. Ik laat het los. Ik laat het achter. Ik maak plaats voor nieuwe dingen, nieuwe herinneringen én nieuwe liefde en ik sta open om te ontvangen. En ik weet dat de liefde zal mij vinden – op welke manier dan ook. In welke vorm dan ook. 

Ik ben goed zoals ik ben en ik laat me nooit meer iemand wijsmaken dat ik dat niet ben. 

And to Ibiza I go to lose my mind and find my soul . 

1 Comment

  1. Jacqueline van Waardhuizen

    Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *